Ryszard Winiarski

ur. 1936, Lwów

Ryszard Winiarski

Biografia

W latach 1976-1981 prowadził zajęcia w Instytucie Wychowania Artystycznego na UMCS w Lublinie. W 1981 roku objął pracownię "Problemy malarstwa w architekturze i w otoczeniu człowieka" na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jako profesor gościnny prowadził w 1983 roku wykłady w HFG w Offenbach. Przez dwie kadencje (1985-87 i 1987-90) pełnił funkcję prorektora warszawskiej ASP. W 1990 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 1953-59 studiował na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej. Przez ostatnie dwa lata studiów uczęszczał jako wolny słuchacz do pracowni malarskiej Aleksandra Kobzdeja w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie rozpoczął w 1960 roku naukę na Wydziale Malarstwa pod kierunkiem Stanisława Szczepańskiego, Jana Wodyńskiego i Aleksandra Kobzdeja, a dodatkowo także scenografię u Władysława Daszewskiego i typografię u Juliana Pałki. Pod wpływem seminarium na temat pobrzeża sztuki i nauki, na rok przed dyplomem na ASP, sformułował swoje założenia teoretyczne, które stały się tematem całej jego twórczości. Zrealizował je w 1966 roku  w ramach swojego dyplomu. Powstała wtedy seria obrazów, w których przypadek decydował o rozłożeniu elementów na powierzchni obrazu.. Poszukiwał różnych źródeł zmiennej losowej. Służył mu do tego: numer biletów tramwajowych, tablice giełdowe, rzut kostką do gry itp. Winiarski nakłaniał odbiorcę do odrzucenia oceny estetycznej dzieła. Skupiał się na prezentowaniu procesu, stającego się, kluczowym aspektem dzieła. Do swojej sztuki wprowadził wybrane obszary nauk ścisłych (takie jak statystyka( i przekładał je na język plastyczny. Jego prace są ilustracją operacji myślowych, gdzie obraz staje się ich reprezentacją, stanowi skutek uboczny przyjętego systemu. Winiarski dążył do przekraczania funkcji i pojęcia tradycyjnie rozumianego dzieła sztuki.